Կոմիտասի «Ճանապարհ» բանաստեղծության վերլուծություն

Բարակ ուղին սողալով,
Ոտի տակին դողալով,
Ճամփի ծայրին բուսել է
Կյանքի ծառը շողալով։
Ի՜նչ լայն սիրտ է, որ ունի
Այս ճանապարհն Անհունի․․․
Մարդու, բույսի, գազանի
Եվ թևավոր թռչունի։
Իմ կարծիքով Կոմիտասը փորձում էր կյանքը համեմատել կյանքի հետ:  Այս բանաստեղծությունը ճանապարհին հայտնվող դժվարությունների մասին է, այսինք կյանքի բարդությունների: Այս վերլուծության արդյունքում ես ավելի լավ կարողացա ճանաչել կոմիտասին և ինքս ինձ:

Comments

Popular posts from this blog

Առակ

Մթնաձորի չարքը (վերլուծություն)

Առաջադրանքներ հայոց լեզվից(1-35)